सस्मरण- हरेस नखाउँ कहिल्यै ...!

कुरा २०५४ सालको हो , जुनबेला म कक्षा सातमा पढ्दथे | भाद्र महिनाको पहिलो हप्ता थियो | बर्खे विदा सिद्दिएर पढाई सुरु भएको दोश्रो हप्ता | वर्खा मास | मेरो घरदेखि विद्द्यालय जान दुइ घण्टा लाग्थ्यो | मेरो विद्द्यालय दोभानमा थियो र जाने बाटोमा धेरै खोलाहरु पनि त्यसैले हजुर आमा सम्झाउनु हुन्थ्यो जानु अघी , “ नानी जोगाएर हिड्नु , पौडी खेल्ने भनेर खोलामा नपस्नु बर्खा मास लेख तिर पानि पर्दा खोलाहरु एक्कासी बढेर आउँछ अनि ठुलै दुर्घटना पनि घटना सक्छ | “ यस्तै यस्तै भन्दै होशियारी अपनाउने अनुरोध गर्नु हुन्थ्यो |

सोचेजस्तो हुन्न जीबन !

हिजोसम्मा मिठो सपना र खुशीको मुहान लाग्थ्यो डलर !

तर आज सजाय जस्तै आभास भैरहेछ डलर !

तिमीलाई पाउन रोइरहेछु ,सारा दु:ख सहिरहेछु डलर !

दु:खको मुहान होउकी सुखको किरण ?

बुझेरै नसकिने तिमी के हौ डलर ?